یه جمله خوب

دکتر علی شریعتی اینجوری دعا میکنه: "خدایا مرا به ابتذال آرامش و خوشبختی مکشان. اضطراب های بزرگ، غم های ارجمند و حیرت های عظیم را به روحم عطا کن. لذت ها را به بندگان حقیرت ببخش و دردهای عظیم را به جانم ریز."
قبلا این گفته رو خیلی دوست داشتم و با خوندنش حس خوبی بهم دست میداد. اما الان که بهش فکر میکنم حس میکنم یه چیزی کم داره. تفکری شبیه افراد مازوخیستیه انگار. درسته که مشکلات و دردهای زندگی باعث تعالی تفکر میشن اما نباید آرزوشونو کرد و لذت رو رد کرد. چیزی که به نظرم باید بهش اضافه بشه اینه که هم زمان آرزو کنه در حین همه اتفاقات، آرامش داشته باشه و عذاب نکشه. فقط تحمل درد نیس که دامنه تحمل رو بالا میبره، دیدن زیبایی توی اون مشکل و حفظ آرامشه که این کارو میکنه.

محتویات یک ذهن...